Frank Schoenmakers stapt uit raad van bestuur van Belgian Pride na N-VA-hetze

Frank Schoenmakers stapt uit de raad van bestuur van de Belgian Pride. Hij gaat niet akkoord met de groeiende druk op RainbowHouse Brussels om N-VA en grote bedrijven bij voorbaat als deelnemers aan de parade te weren. Hij pleit voor een degelijk charter waar toezicht op gedaan wordt. Op Facebook plaatst hij een uitgebreide brief in het Engels waarin hij motiveert waarom hij opstapt.

Hierbij de brief, vrij vertaald naar het Nederlands en met enige duiding:

“Sinds enkele dagen ben ik niet langer lid van de raad van bestuur van de Belgian Pride. Een beetje plots, na mijn recente post over de prachtige editie van afgelopen zaterdag. (een verwijzing naar de parade van 19 mei van de Belgian Pride, n.v.d.r.) Het incident tijdens de pride waarbij activisten een spandoek van een truck probeerden te halen waarna de politie tussenbeide kwam, katalyseerde een fundamentele discussie binnen het netwerk van RainbowHouse Brussels (de koepel van Brusselse LGBT-verenigingen, n.v.d.r.), het team en de raad van bestuur inbegrepen. Deze discussie maakte duidelijk dat mijn ideeën over de pride – degene die we hebben gehad en degenen die gaan komen – verschillen van deze die ik om mij heen hoor, en veel meer dan ik zelf had beseft.”

Charter

“Ik heb The Belgian Pride altijd beschouwd als een open evenement waar activistische, feestelijke, culturele, gemeenschapsopbouwende, politieke en commerciële elementen samenkomen. Er is één centrale voorwaarde voor iedereen die wil deelnemen: teken het charter.”

Al sinds 2014 moeten deelnemers aan de Belgian Pride een charter tekenen waarin ze hun actieve inzet voor de gelijkberechtiging en gelijke behandeling van holebi’s, transgenders en mensen met een interseks-conditie bevestigen. In het charter wijzen alle deelnemers, waaronder politieke partijen, ook elke vorm van discriminatie op basis van geslacht, seksuele oriëntatie, genderidentiteit en genderexpressie af. De uitspraak van N-VA-voorzitter Bart De Wever in 2013 over “geen regenboog-T-shirt achter een Antwerps loket” had sommige sympathisanten van de  Belgian Pride tegen de borst gestoten en er weerklonk de roep om de N-VA uit de pride te weren. De misnoegde sympathisanten vonden dat de N-VA een homofobe partij was. Daarnaast was er in 2014 felle kritiek gekomen op grote bedrijven die de Olympische Winterpelen in het Russische Sotsji sponsorden. Die bedrijven stonden onder druk om het homofobe beleid in Rusland te veroordelen. Het deed de organisatoren van de Brusselse pride zich afvragen hoe ze zelf moesten omgaan met de deelname van grote bedrijven aan de pride. Wat als een deelnemend bedrijf in opspraak zou komen door discriminatie van holebi’s of transgenders op de werkvloer? Of om andere redenen opeens een LGBT-onvriendelijk imago zou krijgen? Die verscheidene aanleidingen zetten de Belgian Pride ertoe aan om het charter in het leven te roepen.

“Eens getekend, ben je welkom om deel te nemen, ongeacht welk type organisatie je bent en wat je ook wil uitdrukken of bereiken door deelname. Dit charter kan, nee…, moét veranderd, gepreciseerd en veeleisender worden. En de blijvende naleving ervan moet geëvalueerd worden. Bijgevolg zal de ene of andere politieke partij of bedrijf niet meer aan de criteria voldoen en hun uitsluiting zal gerechtvaardigd zijn. Maar het basisprincipe blijft voor: de pride behoort iedereen toe.”

Reclaim?

“In het huidige denken over de pride in een deel van onze beweging, denk ik dat dit principe er niet meer toe doet. ‘Reclaim’ is het buzzwoord, in een verlangen naar een radicalere en zuiverdere pride. Ik ben een activist, maar ik ben nooit radicaal geweest, en ik zal het ook nooit zijn. Volgens mij is jezelf omringen met gelijkgestemde mensen de gemakkelijke weg. Het vergt meer moed om iedereen openlijk uit te nodigen op dit event. Omdat het van ons vergt om begripvoller en toleranter te staan tegenover iedereens verschillen en denkbeelden. Binnen bepaalde grenzen, uiteraard: deze worden gedefinieerd in het charter. Maar met het voordeel van samen vooruitgaan, doelen delen, banden smeden en gemeenschappen opbouwen. Dit is enkel mogelijk als we niet bij verstek iedere niet-activistische organisatie verdenken van recuperatie en pinkwashing.”

Pinkwashing is het zich profileren als holebi- of transgendervriendelijk, vaak met andere achterliggende motieven, zoals het toedekken van mensenrechtenschendingen of winstbejag.

Veralgemeningen

“Ik schrik van de vele veralgemeningen die ik de voorbije weken heb gehoord, alsof we in het verleden niet zelf slachtoffer genoeg zijn geweest, en nog steeds zijn, van veralgemeningen. Bijvoorbeeld: opeens werd de politie onder vuur genomen. En niet alleen de politie als instituut, maar ook individuele politieagenten, werden afgeschilderd als ongewenst in onze middens, zelfs de ‘rainbowagenten’. Natuurlijk is er nog veel werk aan de winkel om een inclusieve en diversiteitsbewuste politieorganisatie te creëren. Er zijn talloze voorbeelden van bevooroordeelde politie-interventies, en we hebben daaraan gewerkt. Maar mensen die van binnenuit werken om dit te verbeteren de rug toekeren, gaat in tegen onze waarden.”

“Zelfs wanneer vragen over haar proportionaliteit (van het politieoptreden tegen activisten die de N-VA-delegatie aanvielen, n.v.d.r.) gerechtvaardigd zijn, kan ik niet een eenzijdige afkeuring van de politie-interventie tijdens de parade aanvaarden, als we niet tegelijkertijd het fundamentele principe van niet-gewelddadig en pacifistisch activisme van alle betrokken partijen benadrukken. Verbaal protest tegen andere delegaties is toegestaan, de pride is een plek waar ideeën kunnen botsen. Maar niet-pacifistische acties ondernemen tegen delegaties en hun materiaal is een rode lijn overschrijden. Als een van de bestuurders van het evenement kan ik niet de verantwoordelijk nemen om te laten doorschemeren dat dit soort actie toegestaan is, zodra je het oneens bent met een andere deelnemer.”

“Ik ben een grote voorstander van prides, en zal dat altijd zijn. Maar in het huidige, radicaliserende klimaat van wat een deel van ons netwerk verwacht van het RainbowHouse, wat betreft onze positionering tegenover de pride en zijn partnerschap, kan ik niet meer de verbindingsschakel zijn. Het was mij een voorrecht.”

Protest

Wat is er precies aan de hand? Al verscheidene jaren protesteren (extreem)linkse activisten tegen de deelname van multinationals en de N-VA aan de Belgian Pride.

Tijdens de voorbije prideparade werd de N-VA-delegatie aangevallen door activisten van de (Franstalige) vzw Ex Aequo die vinden dat de N-VA niet mag deelnemen aan de pride.

Linkse voorzitter

The Belgian Pride wordt georganiseerd door de drie LGBT-koepels in ons land: çavaria, RainbowHouse Brussels en Arc-en-Ciel Wallonie.

Linkse sympathisanten zijn van oudsher sterk vertegenwoordigd in de LGBT-beweging. Ook vandaag. Zo is Cyrille Prestianni, de huidige voorzitter van de Belgian Pride en van Arc-en-Ciel Wallonie, een PS-sympathisant. Hij deelde de voorbije dagen op Facebook meningen van mensen die vinden dat de N-VA geen plek mag krijgen in de parade op de Belgian Pride.

Standpunt RainbowHouse

RainbowHouse Brussels wil dan weer een strengere evaluatie van de deelnemers aan de parade en neemt daarbij de N-VA in het vizier.

“Sedert 2016, en voornamelijk aan de vooravond van de Pride dit jaar, hebben we geconstateerd dat verschillende deelnemende organisaties, waaronder de N-VA, noch het charter, noch de eisen van de parade respecteren, hoewel ze deze mee hebben ondertekend”, stelt RainbowHouse Brussels in een verklaring.

“Onze vaststelling had echter geen consequentie in verband met hun deelname. Deze hypocrisie van de deelnemers werd door het RainbowHouse gehekeld met een media-actie in 2015, ‘Les minorités sur une échelle’. Er was zoals gezegd geen enkele impact op de deelname van de N-VA aan de parade, maar er volgde wel een intimidatiecampagne op onze Facebookpagina, gelijkaardig aan wat de organisatie Ex Aequo nu te verduren krijgt naar aanleiding van hun pacifistische actie (een die-in: 3 minuten waarin verschillende personen onbeweeglijk en in stilte op de grond liggen), om hun ongenoegen over de aanwezigheid van deze rechtse partij aan te geven.”

“De toename van het aantal deelnemers aan de Pride Parade en de omvang van het publiek mogen ons niet blind maken voor de intenties en methoden van bepaalde partijen, sponsors en ordehandhavers”, redeneert RainbowHouse Brussels.

“Het antwoord op de volgende vragen dient jaarlijks geëvalueerd te worden en te bepalen of er kan worden deelgenomen aan de Pride: ondersteunen de deelnemers allemaal de convergentie van onze strijdpunten, waar LGBTQI+ verenigingen voor ijveren? Hebben wij evenveel baat bij deze samenwerking als zij? De N-VA is niet de enige instantie die deze vragen en woede opwekken.”

Positionering van de Belgian Pride

De Brusselse koepel wil een duidelijke politieke positionering van de Belgian Pride. “Homo’s en lesbiennes hebben op wettelijk vlak reeds een aantal elementen van gelijke rechten verworven, maar de instellingen moeten nog veel doen inzake het luisteren naar de organisaties en het eveneens toekennen van deze gelijke rechten aan biseksuele, trans* en inter* personen, en ook aan alle andere gemarginaliseerde groepen zoals mensen met hiv, die asiel aanvragen, die in armoede leven, die geracialiseerd worden, sekswerkers,…”

“De Pride is voor ons niet louter een feest. Het is vooral een sleutelmoment om meer LGBTQI+ rechten te eisen, om onze eisen kenbaar te maken aan een groter publiek en aan de media. Het is om deze reden dat we aan de Pride blijven deelnemen, zonder wagen, waarbij we nog steeds hopen deze van binnenuit te veranderen. We moeten blijven mobiliseren, verderwerken, en onze boodschap verspreiden in het hart van de Pride.”

Politiek spelletje?

Hoewel de verklaring werd ondertekend door de personeelsleden van RainbowHouse Brussels, stellen sommigen zich openlijk de vraag of er geen politiek spelletje wordt gespeeld. De discussie bereikt tijdens een verkiezingsjaar een hoogtepunt. RainbowHouse Brussels heeft met co-voorzitter Joël Le Deroff (PS en tous genres) en penningsmeester Xavier Wyns (Ecolo Nous Prend Homo) twee voorname bestuursleden van linkse strekking.

In de Waalse en Brusselse politiek vechten de PS en de PTB een hevige strijd om stemmen uit. Daarbij proberen beide partijen zich om ter linkst op te stellen. Dit leidt tot steeds radicalere standpunten.

Hoe reageert çavaria?

Voorlopig reageerde çavaria, de Vlaamse koepel van LGBT-verenigingen, nog niet officieel op de commotie. Çavaria was in het verleden steeds pragmatisch in haar omgang met politieke partijen. Zo werd het enkele jaren geleden mogelijk voor de regenboognetwerken van politieke partijen om zich aan te sluiten bij çavaria. De regenboognetwerken van N-VA en Groen deden dat als eerste, andere regenboognetwerken volgden.

Door de stellingname van RainbowHouse staat çavaria als medeorganisator van de Belgian Pride onder druk om nu ook een standpunt in te nemen. Zal çavaria de redenering van RainbowHouse volgen dat de tijd rijp is om de N-VA van de prideparade uit te sluiten? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Beeld: Dennis De Roover

Eén gedachte over “Frank Schoenmakers stapt uit raad van bestuur van Belgian Pride na N-VA-hetze

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: