Antwerps stadsdichter Maud Vanhauwaert openhartig over relatie met joodse vrouw

Antwerps stadsdichter Maud Vanhauwaert is in het Canvas-programma ‘De Afspraak‘ zeer openhartig geweest naar aanleiding van de bioscooprelease van ‘Disobedience’, een film over lesbische liefde binnen de joods-orthodoxe gemeenschap. Vanhauwaert is zelf al jaren samen met een joodse vrouw en deelde haar ervaringen.

De dichteres heeft al tien jaar een relatie met een joodse vrouw, weliswaar geen joods-orthodox persoon. Het verhaal in de film ‘Disobedience’ vond ze op veel vlakken herkenbaar. “Volgens mij is mijn vriendin een versmelting van de twee actrices. Niet zozeer fysiek, maar wat betreft de keuzes die beide personages maken in de film.”

Herkenbaar

Toch ziet ze ook verschillen. In de film (de hoofdfoto bij dit artikel is een filmfragment met de drie hoofdrolspelers, n.v.d.r.) zijn beide hoofdpersonages joods-orthodox. Dat zijn Vanhauwaert en haar vriendin niet. De twee vrouwelijke hoofdpersonages hebben in de film een duidelijke keuze gemaakt. Ronit Krushka, gespeeld door Rachel Weisz, heeft gebroken met de joods-orthodoxe gemeenschap in Engeland en trok naar New York om er fotografe te worden. De film laat in het midden of ze ook echt verstoten is door de gemeenschap, al wordt het gesuggereerd. Esti Kuperman, belichaamd door Rachel McAdams, onderdrukt haar lesbische verlangens, werkt voor een joodse school, tracht een vrome vrouw te zijn en is getrouwd met Dovid.

Vanhauwaerts vriendin heeft nog contact met haar ouders, maar verbergt ook haar seksualiteit niet. “We zitten momenteel in een constellatie waarbij mijn vriendin met het ene been nog in haar familie staat. Zij heeft nog een warme en intense band met haar ouders. Met het andere been staat ze in het huishouden dat ik met haar heb.”

Geen derde dochter meer

Maud Vanhauwaert geeft aan dat ze inmiddels geen contact meer heeft met de ouders van haar vriendin. “Ik was vroeger vriendin aan huis, werd zelfs de derde dochter genoemd. Sinds zij op de hoogte gesteld zijn dat onze relatie wel iets verder ging dan een onschuldige vriendschapsrelatie, is dat contact verbroken. Het is te moeilijk voor de ouders om ermee om te kunnen.”

De Antwerpse stadsdichter hecht veel belang aan het woord ‘begrip’. “Het ligt niet in haar aard en ook niet in de mijne om deuren dicht te trekken en in scènes uit te barsten. Ik denk dat zij haar ouders doodgraag ziet, en haar ouders haar ook. Ik wil enkel het beste voor hen.”

Ziekte

Volgens Vanhauwaert komt het onbegrip van de ouders voor hun relatie door hun overtuiging dat homoseksualiteit een ziekte of een fout in de opvoeding is.

“Haar ouders hebben van alles geprobeerd om haar te genezen. Er werden ontmoetingen met de rabbijn georganiseerd. Haar grootmoeder deed een handoplegging en gaf haar een betoverde pyjama. Ik noem het nu wat lacherig een pyjama, maar dat zit natuurlijk diepgeworteld in hun cultuur. Die pyjama moest haar ’s nachts terug bij zinnen brengen. Ik heb die nacht stiekem met haar gedeeld en heb haar naar de andere zinnen toegebracht.”

Druk

De ouders leggen de schuld van het lesbisch zijn niet bij Maud en hun dochter, maar vooral bij zichzelf. “Daarmee leggen ze ook een enorme druk op zichzelf. Dat resulteert ook in terug strenger worden in hun eigen geloof. Ze dachten dat ze iets niet goed hadden gedaan. We moeten terug strenger gaan geloven om op die manier de zaak terug recht te trekken.”

“Zowel het gevoel van schuld als schaamte spelen een rol. De schaamte ten aanzien van de geloofsgemeenschap overweegt. Ik voel dat er te veel druk op de schouders van ouders wordt gelegd. Ouders willen alleen maar het beste voor hun kind. Voor hen moet het heel moeilijk zijn. Volgens mij ligt de grote verantwoordelijkheid bij de geloofsleiders, de rabbijnen en binnen de schoolgemeenschappen. Daar is veel meer aandacht nodig voor deze problematiek.”

Geluk niet zien

Voor Vanhauwaerts vriendin is het heel moeilijk om haar ouders ervan te overtuigen dat ze gezond en gelukkig is. “Ze geloven het niet. Ze zien het niet, door hun tranen heen.”

Er is weinig openheid binnen de joods-orthodoxe gemeenschap. Moeten we weldra meer bespreekbaarheid verwachten? “Als ik merk dat het in haar situatie, en zij is niet eens joods-orthodox, heel moeilijk ligt, dan moet je je niet afvragen hoe moeilijk het ligt in de joods-orthodoxe gemeenschap.”

Hoop

Toch ziet de dichteres redenen tot hoop. “Er is veel mogelijk. Zolang die weg getoond wordt, door gesprekken en films zoals ‘Disobedience’. Ik hoop dat dit soort films tot bij de joodse gemeenschap komt. Al is dat moeilijk, omdat de joods-orthodoxe gelovigen ook vrij sociaal geïsoleerd zitten.”

Vanhauwaert ziet een evolutie. Er wordt in het maatschappelijke debat gesproken over homoseksualiteit binnen het jodendom. Al is dat niet zonder risico’s. “Ik heb daar op een bepaald moment ook een fout in gemaakt. Een aantal jaar geleden wou ik de dingen meer forceren. Toen bedacht ik me. Ik heb het eigenlijk gemakkelijk gehad. Ik ben opgegroeid in een gemeenschap die steeds meer aandacht kreeg voor holebiseksualiteit. Ik moest mijn surfplankje maar nemen en meegaan op de golven die door anderen in de jaren zestig en zeventig al zijn opgewekt. Ik kan niet verwachten dat twee mensen (verwijzend naar de ouders van haar vriendin, n.v.d.r.), die al wat geïsoleerd zijn, de evolutie die wij als hele maatschappij hebben gedragen gedurende vijftig jaar in hun eentje gaan doen op amper tien jaar tijd.”

De Antwerpse stadsdichter is hoopvol dat ze ooit nog bij de familie op de koffie kan komen. “We zitten nu wel in een patstelling. Toch heeft dat mijn en haar geluk nog niet in de weg gestaan.”

 

Foto: Cinemien

2 gedachten over “Antwerps stadsdichter Maud Vanhauwaert openhartig over relatie met joodse vrouw

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: