RECENSIE | Mamma Mia! Here We Go Again: voorspelbaarheid die charmeert en irriteert

De romantische musical Mamma Mia! Here We Go Again is momenteel in de Belgische filmzalen te zien. Be Out ging naar de avant-première om een beeld van de film te krijgen. De succesformule van ABBA-hits, bloedmooie mensen, paradijselijke landschappen en aparte humor werkt nog steeds, maar voorspelbaarheid kan zowel positief als negatief uitpakken.

Het verhaal in deze sequel bouwt voort op dat van de film uit 2008. De jonge Sophie (Amanda Seyfried) werkt aan de feestelijke opening van het hotel op een Grieks eiland nadat haar moeder Donna Sheridan (Meryl Streep) recent is overleden. De relatie tussen Sophie en haar verloofde Sky (Dominic Cooper) bevindt zich in woelig water omdat Sky overweegt een lucratief contract in de hotelsector in New York City te aanvaarden, waardoor hij niet samen met Sophie het hotel in Griekenland kan uitbaten.

Gelukkig kan Sophie rekenen op de steun van Sam Carmichael (Pierce Brosnan), één van haar drie vaders. Uit de vorige film bleek immers dat ook de Britse bankier Harry Bright (Colin Firth) en de Zweedse romanschrijver Bill Anderson (Stellan Skarsgård) misschien haar biologische vaders zijn. De twee heren kunnen niet naar de opening van het hotel komen, maar moeten in de film gaandeweg hun prioriteiten leren stellen.

Terwijl de opening van het hotel nadert, met alle emoties die daarbij komen kijken, ontdekt de toeschouwer hoe Donna Sheridan destijds op het eiland belandde en waarom drie mannen kandideren voor de titel van biologische vader van Sophie. Wat Sophie bovendien irriteert, is dat haar grootmoeder Ruby Sheridan (Cher) wellicht niet komt opdagen op dit belangrijk moment in haar leven, terwijl ze ook al uitblonk in afwezigheid toen haar moeder Donna Sheridan nog leefde.

In het begin van de film moet je even wennen aan het feit dat Amanda Seyfried Sophie en Lily James de jonge Donna Sheridan in de flashbacks speelt. Beide actrices lijken sprekend op elkaar, waardoor je even in de war geraakt. Toch wisten de scenaristen netjes een verhaal voort te borduren op de eerste film.

Geen gebrek aan hits

Aan ABBA-hits geen gebrek! Enkele grote hits die in de eerste film niet aan bod kwamen, passeren nu de revue: One of Us, Fernando en Knowing Me, Knowing You hadden de fans nog tegoed.

Toch zijn het de minder bekende nummer zoals When I Kissed The Teacher en Angeleyes die deze sequel fris houden.

Gay knipogen

Uiteraard worden alle potentiële doelgroepen netjes bediend. Ondanks de hetero-verhaallijn bevat de film een aantal vette gay knipogen: een kussend lesbisch koppeltje op de achtergrond, dubbelzinnige complimenten van een Griek aan het adres van Colin Firth en de komst van gay icoon Cher als kers op de taart.

Nee, we krijgen de Griekse beginselen niet te zien, maar zo’n film is Mamma Mia! Here We Go Again! dan ook niet. Passionele zoenen en ontblote bovenlichamen, zeker. Maar niets expliciets. Dat hoeft ook niet. Dit is een feelgoodmovie met overdreven romantiek. Met oogstrelende beelden van de jonge acteurs Jeremy Irvine, Hugh Skinner en vooral Josh Dylan worden de liefhebbers van mannelijk schoon al meer dan verwend.

Irritante marketingtruc

Tegelijk is dat mikken op verschillende groepen soms irritant. De film wil zoveel mogelijk landen en dus nationaliteiten paaien.

De hits zijn Zweeds en één van de personages ook. Een deel van de film speelt zich af in het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk. Daarnaast is de film vooral een gigantische reclamecampagne voor Griekenland als toeristische bestemming. Dan heb je nog twee vaders en het liefje van Sophie die vanuit Japan, Zweden en de VS hun weg moeten weten te vinden naar het Griekse eiland voor de feestelijke hotelopening. Door de casting van Cher worden zowel het Armeense als het Amerikaanse volk gepaaid. Doordat Fernando in de film gesluisd werd, is er ook een verwijzing naar de Mexicaanse Revolutie.

Als je geen criticus bent die dergelijke marketingtrucs meteen overal ziet opduiken, kan je genieten van de film. Anders gaat die voorspelbaarheid danig irriteren.

Positieve voorspelbaarheid

Mamma Mia! Here We Go Again! speelt dan ook voor een groot stuk op voorspelbaarheid. Je weet op voorhand dat er meezingers gaan zijn en dat alles wel weer goed komt. Dat maakt het plezierig. De humor is vaak voorspelbaar, maar dat is niet altijd een probleem. Kunnen anticiperen op humor, paait in zekere zin ook het publiek.

Wie er wel compleet bekocht uitkomt, zijn de fans van Meryl Streep en Cher die dachten dat deze actrices een voorname rol in de film zouden spelen. Deze coryfeeën komen pas à la dernière minute opdagen.

Knalfinale

Maar de finale is er dan ook één die hoge toppen scheert en je de zwaktes van het scenario doet vergeten. Wanneer Meryl Streep en Amanda Seyfried samen My Love, My Life beginnen te zingen, staat de doos Kleenex best binnen handbereik. Om dan nog maar te zwijgen over die heerlijke song die je tijdens de aftiteling krijgt voorgeschoteld!

Mamma Mia! Here We Go Again! heeft zowel z’n sterktes als z’n zwaktes. En vreemd genoeg zijn die dezelfde: voorspelbaarheid. Maar als je even je kritische brein uitschakelt en de warme gloed van deze zomerfilm over je heen laat gaan, kom je zeker met een glimlach uit de cinemazaal.

 

Foto: Universal Pictures

2 gedachten over “RECENSIE | Mamma Mia! Here We Go Again: voorspelbaarheid die charmeert en irriteert

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: