Acht binnenlandse adopties door homokoppels in Vlaanderen in 2018

In 2018 zijn er in Vlaanderen negentien binnenlandse adopties uitgevoerd. Acht door homokoppels, negen door heterokoppels, één door een single man en één door een single vrouw. Belga vroeg de cijfers op bij het Vlaams Centrum voor Adoptie (VCA) van Kind & Gezin.

De laatste vijf jaar schommelde het aantal plaatsingen van 22 (2015) naar 23 (2016) en 29 (2017). In 2017 kwamen 20 van de 29 geplaatste adoptiekinderen terecht in een gezin met twee vaders.

Kandidaten 

Openlijk homoseksueel Vlaams Parlementslid Lorin Parys (N-VA), zelf vader van twee pleegkinderen en een adoptiekind, vroeg de cijfers van adoptikandidaten op. In 2016 konden 239 kandidaten het traject naar adoptie starten, eind november 2018 stond de teller op 167. 

De gemiddelde wachttijd om het traject te starten is twee jaar en acht maanden. De wachttijd tot de adoptie effectief rond is, is volgens Parys wel gedaald tot 5 à 6 jaar, terwijl dat enkele jaren geleden nog 8 à 9 jaar was.

Bezorgd

“Erger is dat ook het aantal interlandelijke adopties – van kinderen uit het buitenland – de laatste jaren stevig is gedaald: van 210 plaatsingen in 2008 tot 63 in 2017″n schrijft Parys op zijn blog. 

De cijfers van vorig jaar zijn nog niet bekend, maar het VCA verwacht opnieuw een daling. “Veel landen voeren nu een andere politiek en ontwikkelen bijvoorbeeld zelf een systeem voor binnenlandse adoptie”, merkt Lorin Parys op.

Kinderen eerst

“Daardoor kunnen Belgische koppels steeds moeilijker tot adoptie overgaan. Maar we mogen de wereld niet op zijn kop zetten. Als er voor kinderen in eigen land een oplossing is, ben ik blij. We doen niet aan adoptie om mensen op de wachtlijst van een gezin te voorzien, maar om kinderen die geen andere optie hebben aan een gezin te helpen.”

Vanuit het buitenland worden nog veel kinderen ouder dan 8 jaar geadopteerd, kinderen met een beperking, of kinderen die met broers en zussen komen’, benadrukt Parys. “We werken nu al met een wachtbeheer, niet iedereen kan zich nog aanmelden. Ouders die voor die kinderen willen zorgen, worden uit de wachtrij gepikt en mogen sneller doorstromen.”

Pleegouderschap

Parys pleit voor pleegouderschap. “Het zijn twee verschillende systemen, maar je hebt langs de ene kant wel ouders die wachten op een kind en aan de andere kant kinderen die wachten op ouders. In pleegzorg zorg je voor een kind van iemand anders, maar je kan er wel voor kiezen om alleen aan langdurige pleegzorg te doen. Zo’n 500 kinderen wachten op een pleeggezin. Als we adoptiekandidaten door sensibilisering aan één pleegkind kunnen koppelen, is het al de moeite waard.”

Picture perfect

Parys is ook bezorgd voor de zoektocht naar perfectie. Kandidaat-adoptieouders willen volgens hem enkel nog pasgeboren en gezonde kinderen zonder beperkingen of ‘rugzakje’. 

“Dat is geen goede evolutie. Ik heb er wel begrip voor, iedereen wil een gezond kind. Maar je ziet en voelt de bijwerkingen van de Instagram-generatie doorschemeren in de toenemende vraag naar perfectie. Alles moet onberispelijk en gaaf zijn. We hebben hoge verwachtingen van onszelf en dragen die over op onze kroost.”

Link met homo-ouderschap

Parys maakt een delicate link met homo-ouderschap. “Het gaat vaak om hoogopgeleiden die enorm voorbereid aan hun adoptietraject starten. Ze willen geen enkel risico lopen. ‘Onze kinderen zullen het al moeilijk genoeg hebben met twee papa’s’, hoor je dan. En dus gaat vaak de deur toe voor het kleinste risico op een ‘minder dan perfect’ kind.”

“Natuurlijk geldt dat niet voor elk homokoppel dat adopteert, maar de tendens is duidelijk”, meent Parys. 

Beeld: Kelin, Pixabay
Bron: Belga, HLN, De Standaard, Lorin Parys

%d bloggers liken dit: