RECENSIE | ‘Colette’: bi-visibility anno belle époque

Colette‘ van Wash Westmoreland dompelt je onder in de arty farty beau monde van de belle époque. 

‘Colette’ is waargebeurd. Enfin, waargebeurd maar wel met dichterlijke vrijheden. Het blijft een film, geen documentaire. Maar deze biografische film over auteur Sidonie-Gabrielle Colette, haar man en massaproducerend auteur Henry Gaultiers-Villars (‘Willy‘) en haar lief Mathilde de Morny is vrij waarheidsgetrouw. Zij het bekeken door een 21ste-eeuwse bril. 

Voor de echte biografieën verwijs ik graag naar Wikipedia. Links op de namen.

Keira Knightley (Colette), Dominic West (Willy) en Denise Gough (de Morny) doen dat zeker niet slecht. Als film komt ‘Colette’ traag op gang, maar na hele poos wordt het wel interessant, wanneer de biseksualiteit van Colette eindelijk uit de verf komt. 

Ook het genderbenden van ‘Missy’ de Morny wordt niet verzwegen. Colette zegt “hij”, Willy zegt “zij”. Die scène lijkt geschreven op het lijf van de 21ste-eeuwse politieke correctheid waarbij misgendereing (het verkeerd toewijzen van een geslacht) een zwaar misdrijf zonder pardon is. 

Tijdsgeest

Ondanks enkele onvolmaaktheden en enkele anachronismen toont ‘Colette’ de tijdsgeest van de Parijse belle époque, toen veel kon zolang je a) veel geld had en b) je er niet openlijk over sprak. Iets wat personage Missy expliciet ook zegt en wat de geschiedenis ook heeft bevestigd. 

Als je moet kiezen tussen ‘The Favourite‘ en ‘Colette’, kies ‘Colette’. 

Beeld: Free-Photos, Pixabay

%d bloggers liken dit: