PROGRAMMA | LGBT-films op Film Fest Gent 2019 van 8 tot 18 oktober

Film Fest Gent biedt steevast queer films aan en dat is dit jaar niet anders. Wat staat er op het menu?

‘And Then We Danced’, 2019, Georgië

Holebi’s krijgen, letterlijk, zware klappen in Georgië, waar homo- en transfobe organisaties tot de mainstream behoren. De angst om verbannen te worden zat er bij cast en crew dan ook dik in toen ‘And Then We Danced‘ in Cannes in de running zat voor de Queer Palm. Aan internationale aandacht alvast geen gebrek. Regisseur Levan Akin (‘Certain People‘), een Zweed met Georgische roots, heeft met zijn derde speelfilm een charmante, gevoelige prent afgeleverd die zich staande weet te houden in al die sociale tumult. Centraal staat Merab, een getalenteerde jonge danser bij het National Georgian Ensemble. Zijn omgeving verwacht dat hij een relatie zal aangaan met zijn danscollega Mary tot de knappe danser Irakli het dansgezelschap vervoegt en zowel jaloezie als verlangen in Merab opwekt. De twee mannen spreken hun aantrekkingskracht nooit uit maar ze laten uiteindelijk hun verlangens toch de vrije loop.

11, 16 en 17 oktober. Info en tickets.

‘Canción sin nombre’, 2019, Peru

In haar langspeeldebuut schetst Melina León de donkere schaduw die over Peru‘s recente verleden hangt in lumineuze zwart-wittinten. Hierdoor wordt Leóns film overal getipt als de erfgenaam van Alfonso Cuaróns ‘Roma‘. Terecht. Net zoals het Oscarwinnende drama uit 2018 mengt de Peruviaanse cineaste sociale thema’s als moederschap en klasseverschil temidden een een woelige periode in Latijns-Amerika met een hyperpersoonlijk, op feiten gebaseerde vertelling. Inspiratie voor dit hartverscheurende verhaal over een arme moeder wiens baby vlak na de bevalling gestolen wordt, vond León immers in eigen huis. Haar vader was één van de journalisten die zich in 1988 in de georganiseerde handel van ontvoerde baby’s vastbeet. Dertig jaar later brengt León het verhaal opnieuw tot leven door haar observerende blik en meanderende scenario te versmelten met de monochrome zwart-witfotografie van Inti Briones.

9, 10 en 14 oktober. Info en tickets.

‘El Rey de La Habana’, 2015, Spanje en Dominicaanse Republiek

Vanaf de grotesk tragische openingsscène waarin een jonge nietsnut vlak na elkaar zijn moeder, zijn broer en zijn grootmoeder verliest (hoe, dat moet u zien om het te geloven) is de toon gezet van dit uitzinnig melodrama. Het is een buitenbeentje in het werk van Augustí Villaronga, gezien het verhaal speelt in het turbulente Havana van de jaren negentig (de Dominicaanse Republiek diende als stand-in voor Cuba), al zijn de sloppenwijken zo theatraal en kleurrijk dat we ons soms meer in een Latino-musical wanen, maar dan met veel miserie en seks in plaats van song & dance. Vrolijke marginaliteit en grillige hartstocht domineert dit fragmentarisch driehoekverhaal over een jonge hengst – succes bij de dames gegarandeerd mede dankzij de parel op zijn eikel – en de opvliegende, rijpere prostituee en zachtzinnige transseksueel tussen wie hij heen en weer wipt.

9 en 16 oktober. Info en tickets.

‘End of the Century’, 2019, Argentinië

De dertigjarige Argentijnse dichter Ocho is op vakantie in Barcelona en fladdert doelloos rond tussen de massa toeristen op het strand. Wanneer hij de knappe Javi spot, nodigt hij hem meteen uit in zijn appartement. Na wat zweterige seks merkt Javi op dat ze elkaar twintig jaar geleden al eens ontmoet hebben, toen ze beiden nog een vriendin hadden. Waarna de film maar liefst twee decennia terug in de tijd zapt en zich openbaart als een filosofische bespiegeling van seks en relaties doorheen de tijd. Waren de twee mannen altijd al voorbestemd voor elkaar, of is het een eenmalige bevlieging? De debuterende, Argentijnse regisseur Lucio Castro levert met ‘End of the Century‘ een uiterst zelfzeker visitekaartje af: sexy, mysterieus en emotioneel, met weelderig camerawerk van Barcelona’s zonovergoten stranden, en een onmiskenbare chemie tussen hoofdrolspelers Juan Barberini en Ramón Pujol.

9, 11 en 12 oktober. Info en tickets.

Der Boden unter den Füßen, 2019, Oostenrijk

Lola is het prototype van de ‘perfectionista’. Een sterke, hardvochtige vrouw die als bedrijfsadviseur een briljante carrière maakt. Ze draait haar hand niet om voor slapeloze nachten, honderden uren werk per week en uitputtende hardloopsessies. Haar huis is kil en onpersoonlijk, net als de luxueuze hotels waarin ze verblijft. Maar haar minutieus gecontroleerde jetset-leven gaat barsten vertonen wanneer haar zus wordt opgenomen in een psychiatrische instelling na een zelfmoordpoging. Diagnose: paranoïde schizofrenie. Lola doet er alles aan om dit voor de buitenwereld te verbergen, maar hoe lang nog voor de maskers vallen? De Oostenrijkse regisseur Marie Kreutzer dong met ‘The Ground Beneath My Feet‘ mee naar de Gouden Beer op de Berlinale. Haar unieke thrillerdrama is tegelijk een genuanceerd portret van een workaholic op de rand van een zenuwinzinking én een kritiek op onze prestatiemaatschappij.

14, 15 en 18 oktober. Info en tickets.

‘Jean-Paul Gaultier: Freak and Chic’, 2019, Frankrijk

Het beroemde korset met de puntige behacups voor Madonna of de kostuums voor verschillende Almodóvar-films, maar vooral massa’s eigen collecties: de Franse modeontwerper Jean-Paul Gaultier heeft zijn stempel gedrukt op de populaire cultuur van de voorbije (bijna) halve eeuw. ‘Jean-Paul Gaultier: Freak and Chic‘ is een slimme documentaire. Regisseur Yann L’Henoret volgt het voormalige enfant terrible gedurende zes maanden bij het creëren van een spektakel in de Folies Bergères, wat een helder inzicht geeft in de werkwijze – georganiseerde chaos – van de ontwerper. Gaultier heeft de revue annex show opgevat als een terugblik op leven en werk, en dus is deze docu ook een overzicht van diens verwezenlijkingen. Of juister: van wat Gaultier zelf de moeite van het herinneren waard vindt, zoals de danseressen die hij als kind al tekende of de vroegtijdige dood van zijn levens- en zakenpartner Francis Menuge.

10, 13 en 16 oktober. Info en tickets.

‘Judy’, 2019, Verenigde Staten

Op 22 juli 1969 overleed de 47-jarige actrice en zangeres Judy Garland (Dorothy in ‘The Wizard of Oz‘) in Londen aan een onvrijwillige overdosis kalmeermiddelen. Het was een triest einde van een bijzonder turbulent leven vol onzekerheden en zelfhaat. Zo goed als blut, verwikkeld in een bitter gevecht over het hoederecht van twee van haar kinderen met een ex-echtgenoot, fysiek onstabiel en mentaal al bijna even labiel, was een reeks concerten in Londen zowat Garlands laatste strohalm. Dat fatale jaar staat centraal in de ontroerende biopic ‘Judy‘ (naar het mooier getitelde toneelstuk ‘End of the Rainbow‘) met als grootste troef de innemende vertolking van Renée Zellweger (‘Bridget Jones’s Diary‘) die zelf de zangpartijen voor haar rekening heeft genomen. De Amerikaanse pers was na de wereldpremière op het Telluride Festival duidelijk: Zellweger mag beginnen dromen van een Oscar.

12, 14, 17 oktober. Info en tickets.

‘El mar’, 2000, Spanje

Drie kinderen die de wreedheid en het verraad tijdens de Burgeroorlog aan de lijve ondervonden hebben, vinden we tien jaar later terug in een TBC-sanatorium waar het meisje nu een devote verpleegster is en de twee jongens patiënten. Ze sleuren in deze plek van ziekte en aftakeling hun verleden mee, en hoe! Ramallo die al een wraakmoord op zijn kerfstok heeft, tormenteert de zwakke Manuel en de andere patiënten met zijn seksuele machtsspelletjes, is actief op de zwarte markt en verkoopt zijn lijf aan een oudere man die een smokkeloperatie leidt. Ondanks het felle zonlicht van Mallorca (de geboorteplek van Villaronga) is dit een onverbiddelijke afdaling in een duistere wereld van lichamelijke en mentale ziekte waarin katholieke en politieke trauma’s, religieuze hysterie en seksuele repressie uitmonden in moord, zelfmoord en zeer veel bloed.

13 en 18 oktober. Info en tickets.

‘Matador’, 1986, Spanje

Barokke, sensuele en surrealistische komedie over de verbondenheid tussen seks en de dood. De twee geliefden zijn Diego, een gewezen stierenvechter die slechts opgewonden geraakt bij het bekijken van slasher-films op zijn videorecorder, en Maria, een advocate die haar minnaars als stieren behandelt en hen tijdens de climax van het liefdesspel met een dodelijke haarspeld in de stoere nek prikt. Voor beiden is de dood het ultieme orgasme. De schuchtere jongeman die hen samenbrengt is een maagdelijke student (Antonio Banderas) die sterk onder de invloed staat van zijn vrome moeder. Pedro Almodóvar is een regisseur die voortdurend risico’s neemt en flirt met het ontoelaatbare, maar hij doet dit op zo’n uitbundig speelse wijze dat je je willig met zijn extreme hartstochten laat meeslepen en met volle teugen geniet van zijn zwarte humor en vlammende kunstmatigheid die het beste van Cocteau en Buñuel combineert.

12, 17 en 18 oktober. Info en tickets.

‘Pa negre’, 2010, Spanje

Villaronga’s meest populaire film in zijn thuisland sleepte in 2010 nagenoeg alle Goya Awards – de Spaanse Oscars – in de wacht. Fantasie en werkelijkheid botsen op gruwelijke wijze met elkaar in wat tegelijk een gitzwart kindersprookje en een onthutsend verhaal van een initiatie in het Catalonië van begin jaren veertig is, als de wonden van de Burgeroorlog (1936-1939) bijlange nog niet geheeld zijn en op elk moment en in elke situatie opnieuw kunnen opengereten worden. In een bedrieglijk pastoraal landelijk decor volgen we de vaak akelige en bevreemdende lotgevallen van een kleine jongen, Andreu (dezelfde naam als de protagonist van ‘El Mar’), die ontdekt tot welke extreme daden van wreedheid volwassenen in staat zijn. In zijn loyaliteit tegenover zijn familie wordt hij voor verscheurende keuzes gesteld, wat ook zijn dromen, idealen en onschuld aan scherven slaat.

12 en 15 oktober. Info en tickets.

‘Salomé’, 1922, Verenigde Staten

Destijds opzienbarende stille verfilming van Oscar Wilde‘s beroemde toneelstuk. De film is nadrukkelijk gestileerd dankzij decors en extravagante kostuums ontworpen door Rudolph Valentinos vrouw Natacha Rambova. Zij haalde de mosterd bij Aubrey Beardsley, wiens precieuze fin de siècle tekeningen de originele uitgaven van Wilde’s schrijfsels sierden. Met in de titelrol Alla Nazimova, een bizar kunstwerk op zich. De lesbische Nazimova, die ook produceerde, koos als hommage aan Wilde voor een louter homo- of biseksuele cast. Zo zijn de twee bewakers overduidelijk gay stereotypes en worden verschillende vrouwelijke hovelingen vertolkt door travestieten. Lichtzinnig sfeertje en mooi staaltje van de decadente stijl van het censuurvrije Hollywood uit de vroege twenties.

13 oktober. Info en tickets.

‘Tras el Cristal’, 1986, Spanje

Wie denkt dat film ons niet langer een diep schokkende ervaring kan bezorgen, mag zeker ‘Tras el Cristal‘ niet missen. Voor velen zal de grens tussen een film die over ziekelijke zaken gaat en een film die ook zelf ziekelijk is, ruim overschreden zijn. Een gewezen concentratiekampdokter (Gunter Meisner, de grootste Nazi-kop uit de Duitse cinema van de jaren zeventig en tachtig) belandt na een kwalijke val in een ijzeren long, wat hem niet belet om zijn experimenten op kinderen voort te zetten met de hulp van een beeldschone jongeman, geobsedeerd door het gitzwart verleden van de kamparts. Wat de film zo verstorend maakt is dat het helemaal niet om een plat exploitation-filmpje gaat, maar een geraffineerde en elegante stijloefening met zelfs puur filmische suspense-scènes die Brian DePalma niet zou verloochenen. Dit debuut van Agustín Villaronga is de meest radicale van alle films die fascisme aan seksualiteit linken (of vice versa).

10, 11, 16 oktober. Info en tickets.

‘Where’s My Roy Cohn?’, 2019, Verenigde Staten

Roy Cohn was zo’n gewetenloze schurk, dat er niet één maar twee grappen over hem in ‘The Simpsons‘ werden gemaakt. Zelfs intimi omschrijven de gewezen New Yorkse advocaat als een gehaaide, corrupte, ronduit kwaadaardige crimineel, die de donkerste krochten van de Amerikaanse samenleving en politiek belichaamde. Dat blijkt eens te meer uit dit schokkende portret waarin filmmaker Matt Tyrnauer (‘Studio 54’) de notoire meester-manipulator ontmaskert als een moderne Machiavelli, die steil opgang maakte door het Joodse echtpaar Julius en Ethel Rosenberg mee de elektrische stoel in te jagen, en vervolgens de rechterhand werd van homo- en communistenjager Joseph McCarthy. Uiteindelijk ontpopte Cohn, die zijn eigen homoleven tot aan zijn dood verborgen hield, zich tot leermeester van een jonge vastgoedontwikkelaar genaamd Donald Trump. Where’s My Roy Cohn? Het antwoord vind je in het Witte Huis, waar zijn erfenis springlevend is.

10, 11 en 12 oktober. Info en tickets.

Beeld: Film Fest Gent
Bron: Film Fest Gent

%d bloggers liken dit: