Twee homo’s aangevallen in Gent

In de nacht van vrijdag op zaterdag zijn twee homomannen aangevallen in Gent, aan het Sint-Baafsplein. Lokale Politie Gent onderzoekt of er sprake is van gaybashing en spoort de daders op.

De feiten deden zich voor rond 3 uur. Nick en Bruce zijn aangevallen door drie mannen. 

Nick getuigt op Facebook. 

Vijf uur ’s ochtends. AZ Sint-Lucas te Gent.

Hij: neusfractuur, stuk van snijtand van de onderkaak rechts, snijwonde in de lip, kneuzingen diffuus in het gelaat.

Ik: contusies en hematomen ter hoogte van het gelaat.

De taxi komt ons oppikken.

Drie uur ’s nachts. Op het voetpad naast de Sint-Baafskathedraal te Gent.

Hij: bloedend naast mij.

Ik: bellend naar de ziekenwagen.

Wij: aangedaan, verward, gekwest. Aangevallen.

Wanneer ze hem meenemen voor een hersenscan, dringt het bij me binnen. Wat er net is gebeurd. Mijn handen die besmeurd zijn met het bloed van mijn beste vriend bevestigen dat het allemaal écht was.

Wij met z’n tweeën, op weg naar huis na een avondje stappen. Zij met z’n drieën, duidelijk op zoek naar geweld. Wij op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment. Zij op stap met de verkeerde intenties.

Gent, de meest open-minded stad van Vlaanderen. Een links bastion waar iedereen zichzelf mag zijn. Dachten we. Tot we in elkaar geslagen werden omdat we onszelf wouden zijn. Het hebben van een identiteit en die ten volle uiten, zou geen strijd mogen zijn. Pijnlijker dan de fysieke letsels die we opliepen, is het besef dat ons bestaan door sommigen wordt afgekeurd en afgestraft.

Discriminatie, racisme, homofobie, transfobie en agressie tegenover minderheidsgroepen in het algemeen worden tijdens deze periode bedekt met wat oppervlakkige kerstgezelligheid, etentjes met de familie en het uitdelen van cadeautjes. Terwijl de kalkoen aangesneden wordt, vangen wij klappen die langer blijven nazinderen dan de blauwe plekken die ze achterlaten. Wij zijn gewoon jonge mensen die proberen te bestaan.

Ik vraag me af welk signaal dit geeft aan de jongeren waar ik les aan geef en die nog dagelijks met hun eigen identiteit worstelen: is dit wat er gebeurt wanneer je jezelf durft te zijn? Wij bestaan en dat is voor sommigen al te veel.

Ik schrijf dit niet enkel neer voor mezelf maar ook voor m’n beste vriend. Voor mijn huilende moeder aan de lijn, zijn lief die thuis zit te blokken, een vriend die elk ziekenhuis in Gent telefoneerde om te ontdekken waar we waren, voor m’n neef die portretten kwam nemen om de schade in kaart te brengen. Voor de verpleegster die me troostte wanneer m’n beste vriend onder de scan ging, voor de politieagenten die ’s nachts onze verklaring kwamen afnemen. Voor iedereen die na een nachtje stappen nog naar huis moet wandelen. Voor iedereen waarvoor veiligheid geen gewaarborgde zekerheid is.

Beeld: Wikipedia
Bron: Facebook

%d bloggers liken dit: