Bruno De Lille wil snel nieuw Interfederaal Actieplan Tegen Holebifobie en Transfobie

Groen-politicus Bruno De Lille wil een vernieuwing van het het Interfederaal Actieplan Tegen Holebifobie en Transfobie. Dat is niet alleen nodig voor een betere score op de Rainbow Europe Index van ILGA-Europe. Dat is vooral nodig voor holebi’s, transgenders en intersekse mensen in België, argumenteert De Lille.

In zijn opiniestuk ‘Leven met een zeven‘ bij ZIZO toont De Lille zich van zijn vaderlijke kant. “Als je kind 7 op 10 haalt voor een vak waar hij of zij heeft voor moeten werken, dan ben je tevreden. Als je weet dat je kind makkelijk een 8 of een 9 had kunnen halen, dan volgt er een preek. Wel, onze regeringen verdienen een uitbrander. Ze kloppen zich trots op de borst terwijl ze zouden moeten toegeven dat ze serieuze steken hebben laten vallen.”

België haalde 73% op de Rainbow Europe Index. Een tweede plaats, maar minder goed dan enkele jaren geleden. Het Groothertogdom Luxemburg heeft ons koninkrijk ook bijgebeend. 73% is dan ook een illustratie van Belgische halfslachtigheid en middelmatigheid. 

Bekijk hier wat België kan doen om zich te verbeteren

Mentaliteitswijziging

“Zo’n Nationaal Actieplan is erg belangrijk”, stelt De Lille. Het is dé manier om ervoor te zorgen dat je wetten ook voor een mentaliteitswijziging zorgen. Vraag aan een willekeurige LGBTI+ Belg of zij/die/hij zich voldoende beschermd voelt en het antwoord is wellicht een luid ‘neen’.”

“Natuurlijk is het nodig om de juiste wetten aan te nemen maar daar stopt het niet. Je moet er ook voor zorgen dat het een vanzelfsprekendheid wordt dat LGBTI+-mensen correct behandeld worden. Zeker in een versnipperd land als België is zo’n Nationaal Actieplan nodig. Want, spoiler alert, die mentaliteit evolueert niet vanzelf. Als iedereen in zijn of haar hoekje zit te improviseren, gaat het niet vooruit.” 

(Niet) dringend?

“Het ergste is dat alles voorhanden is om een goed LGBTI+-gelijkekansenplan te kunnen maken. Het middenveld heeft voor achtergrondinformatie gezorgd, de prioriteiten zijn bekend en al onze regeringen hebben aangegeven dat willen werken aan een efficiënt LGBTI+-beleid. En toch is er geen plan. De sense of urgency ontbreekt.”

“Komt dat door de COVID-19-crisis? Hebben onze beleidsmakers wel iets anders aan hun hoofd dan een zoveelste plan voor die LGBTI+-groep? Dat gaat dan helaas voorbij aan het feit dat veel LGBTI+-personen kwetsbaar zijn doordat ze minder op hun familie kunnen (durven) rekenen, specifieke medische zorg nodig hebben die nu uitgesteld wordt, vaker single zijn en een beperkt vriendennetwerk hebben, enz. Het is geen verrassing dat de LGBTI+-hulplijn Lumi de helft meer oproepen krijgt dan voor de coronacrisis. Mensen die dit als een luxeprobleem zien dat kan wachten tot alles opnieuw ‘normaal’ is, vergissen zich schromelijk.” 

Res, non verba

Het is tijd voor actie, zegt De Lille. “De aankondiging ervan mogen ze achterwege laten: tijdens de vorige legislatuur hadden we elk jaar recht op beloftes van de bevoegde ministers en staatssecretarissen maar het heeft wel vier jaar geduurd voor de tekst klaar was.”

“Deze keer mag het dus omgekeerd: eerst een plan en dan zullen we wel hoera roepen. Om geen seconde meer te verliezen kunnen ze intussen het vorige plan verlengen. Dat kwam zo laat tijdens de vorige regeerperiode dat het meteen door de verkiezingen werd ingehaald en dus nog tot weinig of niets heeft geleid. Maak die fout geen tweede keer. Dan komt er volgend jaar geen preek maar een schouderklopje. En een feest (want daar zijn we natuurlijk wel echt goed in).”

Beeld: Bruno De Lille
Bron: ZIZO

%d bloggers liken dit: