Vrijwilligers Het Roze Huis Antwerpen organiseren kaarsenwake voor LGBT-vluchtelingen in Kenia

LGBT-activisten organiseren met steun van Het Roze Huis Antwerpen op zaterdag 3 oktober 2020 een kaarsenwake aan de Schelde voor LGBT-vluchtelingen in Kamp Kakuma in Kenia

“We doen deze actie zeer bewust om de aandacht te vestigen op het lot van een grote groep holebi- en transgendervluchtelingen in het vluchtelingenkamp in het Keniaanse Kakuma“, zeggen de initiatiefnemers. 

“Deze vluchtelingen leven in heel precaire omstandigheden, en hun veiligheid is totaal niet gegarandeerd door geregelde confrontaties met andere vluchtelingen die niet opgezet zijn met mensen die homoseksueel of transgender zijn”.

Sensibiliseren

De organisatoren willen de publieke opinie in België wijzen op het trieste lot van deze vluchtelingen en ook de Belgische LGBT-beweging aanmoedigen om meer actie te ondernemen voor deze mensen. 

Verder willen ze de Belgische regering aansporen om ernstig te onderzoeken welke mogelijkheden er zijn om een aantal van deze vluchtelingen te helpen in het kader van een resettlement-programma. 

Noorwegen heeft dit jaar al uitspraken gedaan die aangeven dat zij inspanningen wil doen op dit vlak. 

Wat Noorwegen kan, kan België ook, in het kader van zijn inspanningen voor de rechten van de mens en de gelijke rechten van LGBT’s.

Actievoerders organiseerden al op 1 september 2020 in New York, San Francisco, Ottawa en Londen acties om aandacht te vragen voor het trieste lot van de LGBT-vluchtelingen in Kakuma. 

Telkens aan de kantoren van het Vluchtelingencommissariaat van de Verenigde Naties (UNHCR) dat het kamp in Kakuma runt en dat geacht wordt om de veiligheid en het welzijn van (ook) deze vluchtelingen te verzekeren. 

Block 13

De vluchtelingen waarvan sprake verblijven in Block 13 van het kamp in Kakuma.

LGBT-activisten uit België, Nederland, de Verenigde Staten, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk zijn al jaren bezorgd over de behandeling van LGBT-vluchtelingen in Kakuma en in Kenia. 

Deze vluchtelingen zijn afkomstig uit landen als de Oeganda, de Democratische Republiek Congo, Rwanda, Burundi enzovoort. 

“We begrijpen wel dat UNHCR zijn best doet maar kunnen niet doof en blind zijn voor de voortdurende wanhoopskreten van de LGBT-vluchtelingen in Kakuma. We willen dat UNHCR deze klachten ernstiger neemt en een open dialoog aanvaardt met deze groep vluchtelingen opdat de situatie aanzienlijk zou worden verbeterd. Dit moet op korte termijn gebeuren”.

Gemarginaliseerd en gecriminaliseerd

Er zijn nog veel te veel landen in Afrika waar homoseksualiteit strafrechtelijk kan worden vervolgd. In heel wat Afrikaanse landen worden holebi’s en transgenders gemarginaliseerd, gestigmatiseerd, als misdadigers beschouwd. 

Meer dan eens worden ze bedreigd of moeten ze vrezen voor hun leven. Heel vaak worden ze door hun families verstoten wanneer het bekend raakt dat ze homoseksueel of transgender zijn. 

Dit verklaart waarom sommige van hen naar andere landen vluchten om een beter bestaan te vinden. Sommigen trekken naar Kenia, in de hoop van daaruit te kunnen vertrekken naar veiligere landen, met de hulp van UNHCR. 

Niet eenvoudig, want maar weinig landen buiten Afrika nemen gemakkelijk LGBT-vluchtelingen op. Of beter: de bereidheid hiertoe is zeer beperkt en wordt ook niet in de hand gewerkt door presidenten als Donald Trump in de VS.

De Keniaanse regering wil absoluut dat LGBT-vluchtelingen in speciale kampen worden opgevangen. Het grootste en meest beruchte kamp is dat van Kakuma in Turkana County, in het noorden van Kenia. 

In dat kamp leven enkele honderden LGBT-vluchtelingen uit Oeganda, Congo, Rwanda, Burundi, Ethiopië, Somalië en Zuid-Soedan. Mannen, vrouwen en ook kinderen die zich erg onbeschermd voelen en die geregeld worden aangevallen door andere vluchtelingen die zich erg homofoob opstellen of door Kenianen.

Meer veiligheid is noodzakelijk

Mensenrechtenverdedigers en LGBT-activisten uit heel wat landen pleiten al langer voor een meer veilige plek voor deze LGBT-vluchtelingen maar al hun oproepen lijken in dovemansoren te vallen.

UNHRC houdt graag vol dat de LGBT-vluchtelingen de aanvallen verzinnen of sterk overdrijven. Maar de vluchtelingen zelf ontkrachten dit aan de hand van video’s, foto’s en e-mails. De aanvallen zijn vaak erg gewelddadig, mensen lopen verwondingen op en worden ook bestolen van het weinige wat ze hebben. Als ze naar de winkel willen gaan of water willen halen, ondervinden ze ook uitsluiting en agressie.

De hele planeet raakte dit jaar in de ban van Black Lives Matter (BLM), de beweging die het opneemt voor Afro-Amerikanen en mensen met Afrikaanse roots tout court. 

“Onze vraag is: hoe zit het dan met de aandacht voor de Black LGBT lives, de levens van Afrikaanse holebi’s en transgenders, in het bijzonder van hen die in Kakuma verblijven en daar lijden? Tellen hun levens niet mee dan?”

Praktische informatie. Inschrijven is verplicht.

Beeld: Wikipedia
Bron: Evenement-pagina op Facebook

%d bloggers liken dit: