Be Out stopt

Be Out stopt. Ik stop. Waarom?

Ik startte Be Out in februari-maart 2018 omdat ik net de redactie van ZiZo had verlaten. Ik kon me niet meer vinden in de richting die het medium van çavaria uitging, maar ik was ver van klaar met het opvolgen van LGBT-nieuws en met het schrijven erover.

Nu ben ik er wel klaar voor. En ook niet. Of toch wel? De eerste keer dat de stopzettingsgedachte in me opkwam, dateert van november. Tot gisterenavond heb ik zitten twijfelen. Maak ik wel de juiste keuze? Allicht niet. 

Mijn debuut dateert van 1999 of 2000 – de exacte datum ben ik zelf kwijt – met de Enig Verschil Nieuwsbrief (Versch Geperst). Nadien volgde De Magneet, Expreszo, Gay2Day, LNM en QTID / GayID, Talk of the Town, Lacquemant, ZiZo en ZiZo Online, gelegenheidspublicaties voor Sensoa en Antwerp Pride Magazine

Al twintig jaar lang volg ik met veel plezier, interesse, enthousiasme en goesting wat er gebeurt wat betreft holebi’s en transgender mensen. In binnen- en buitenland. Wat me ontbreekt aan taaltalent (spelling en grammatica), maak ik goed met journalistieke reflex. 

Nieuws is hier en nu. Waarop wachten? Dat de koffie koud wordt? Dat het verhaal al verteld is? Ik geloof in snel en feitelijk nieuws. 

Ik geloof niet in wachten. Op een originele reactie? De LGBT-nieuwsmedia zijn de redactie van de VRT niet. Ze staan altijd achteraan in de rij. Zelfs bij LGBT-initiatieven zoals prides, organisaties en horeca. Deze staan liever in een mainstream gazet dan dat ze eerst spreken met de LGBT-media. Ik heb altijd mijn plaats in de pikorde gekend. Daarom heb ik nooit geloofd in wachten.

Bovenstaande alinea doet onterecht afbreuk aan nieuwsmakers die wel LGBT-media weten te vinden om LGBT’s te bereiken. Want die zijn er ook. En soms zijn dat zelfs dezelfde mensen. 

Verder geloof ik ook niet in berichten die vertellen dat iets leuk of net schandalig is. Ik laat de lezer zelf beslissen. 

Er wordt vaak smalend gesproken over “de waan van de dag”. Het is geen waan, het is de actualiteit van de dag. 

Maar ik stop dus. Er zijn hiervoor twee belangrijke redenen.

Herkenbaarheid

Ik herken me minder en minder in de beweging en in het wereldje. Ik word dit jaar 40 en mijn gay coming of age gebeurde in de jaren 2000. Mensen evolueren, de wereld verandert, maar ik kan mijn wortels niet ontkennen. Iedereen is een kind van zijn tijd. 

Noem het een midlifecrisis als je wil, maar ik voel me niet thuis tussen boze tweets en stories die schreeuwen om aandacht, zonder een alternatief te bieden of zelf aan verandering te werken. 

Ik voel me niet thuis in een regenboogomgeving waarbij dissenting opinion onmogelijk is geworden zonder dat je daarbij voor het vuil van de straat wordt uitgemaakt.

Eén gemeenschap, één doel, één zeel? De pensée unique heerst. Er wordt geroepen om diversiteit, maar enkel het diversiteitsaspect dat herkenbaar is en dus eigenlijk niet divers is, is toegelaten. 

Er wordt ook veel aandacht geschonken aan of beter gezegd tégen mensen die ‘foute’ dingen zeggen. Kritisch zijn over ontwikkelingen binnen de regenboog mag niet. Een verkeerd woord schiet in het verkeerde keelgat. Maar een positief alternatief volgt zelden. Accepteren dat er méér dan één weg is naar emancipatie, acceptatie en erkenning, is onbestaand.

Queers op straat en ‘in de heterowereld’ zijn nog steeds het mikpunt van discriminatie en agressie. Maar binnen de regenboogomgeving wordt neergekeken op wie niet queer genoeg is en dan geen martelaarschap mag opeisen.

Die groeiende intolerantie weegt steeds zwaarder op mij. Het wordt me te dogmatisch en te orthodox. Diversiteit betekent meer dan er anders uitzien. Het is ook anders zijn, anders denken, andere verwachtingen en andere verzuchtingen hebben. Andere prioriteiten hebben. 

Er is ook niet één doel waarvoor we allemaal ijveren. Er is niet één zeel waaraan we allemaal trekken. Tenzij zo vaag geformuleerd dat het nietszeggend is. 

Kortom, ik herken me minder en minder in de regenboogomgeving. 

Opgedroogd

Een tweede reden om te stoppen, de belangrijkste reden, is de vaststelling dat mijn bronnen opdrogen. Al voor corona merkte ik dit, maar lockdowns om corona te beteugelen hebben dit enkel verscherpt. 

Mensen die ik kan bereiken voor input verdwijnen. Ze stoppen. Maar hun vervangers leren kennen, gaat niet.

Ik mis de wandelgangen. Ik mis informeel praten met mensen van Het Roze Huis, van Sensoa, van çavaria, van Antwerp Pride, van Mister Gay Belgium, mensen uit de horeca en alle andere stakeholders zoals politici, wetenschappers en activisten. 

Nieuwe bronnen aanboren is helemaal onbegonnen werk. Waar moet ik die tegenkomen? Willen ze wel hun verhaal delen met een ‘oud medium’? 

En sorry, maar Twitter maakt ongelukkig. Het is ook onwerkbaar als duurzame bron. Interessante mensen zetten interessante zaken op Twitter, maar steigeren als je deze tweets gebruikt. 

Twitter is een microblogsite. Een tweet is een publicatie. Pu-bli-ca-tie. Je maakt iets publiek. Een minipersberichtje. Wees dan niet verbaasd als dit gebruikt wordt. Dat geldt trouwens ook voor Instagram, maar Twitter is nog net erger daarin, want de speeltuin van journalisten, politici, beleidsmakers en andere opiniemakers.

Opvolging

Tenslotte is er de trend van ‘nothing about us without us‘. Dat helpt ook niet. Alle begrip dat je je verhaal, je kindje niet zomaar afgeeft. Maar samenwerken met de media is ook loslaten. 

Als dat niet mogelijk is, dan wordt het nothing

Het nieuwe activisme gebeurt via sociale media. En liefst die van de tijdelijke soort. Een story of fleet die na 24 uur weg is. Diepgaand of duurzaam, laat staan achteraf handig opzoekbaar, is het nooit. 

Deze vaststelling doet overigens afbreuk aan nieuwsmakers die wel loslaten, met wie het lachen is, die een primeur wel weggeven aan de media, mensen die nieuws tippen of met wie het fijn lachen is zoals collega-media op bepaalde evenementen. Mensen die op een receptie met een glas wijn wel met zichzelf kunnen lachen of zelfs organisatoren die kritiek aanvaarden of feedback vragen van de pers. Want ja, die mensen zijn er ook. 

Waar blijft de opvolging voor LGBT-journalistiek? Waar zijn de jonge twintigers die in plaats van te wachten dat media veranderen, zelf een medium starten met hun insteek, met hun bril op de feiten?

Ik mis nieuwe bronnen. Nieuwe bronnen geven nieuwe inzichten. Maar die nieuwe bronnen zijn er niet. Ik heb geen tijd en geen zin om de hele tijd op Instagram, Facebook, Twitter, TikTok en the next big thing individu’s te volgen. Het is misschien ouderwets, maar ik wil een ‘echt’ medium, met een selectie. Gecureerd als het ware. Een medium dat ik kan volgen via RSS of via een nieuwsbrief. 

Wel nieuws

Het is niet omdat mijn menselijke bronnen opdrogen, dat er geen nieuws valt te rapen. Zowel in het binnen- als buitenland. Sinds 9 februari 2019 heeft Be Out élke dag minstens één binnenlands LGBT-gerelateerd bericht kunnen brengen. Toegegeven, niet altijd revolutionair nieuws. Maar het ís er. 

Wie neemt het op zich om nieuws over holebihoreca, prides, organisaties, seksuele oriëntatie, genderidentiteit, genderexpressie, seksekenmerken et cetera te brengen? 

Leemte

Stoppen valt me zwaar. Ik heb er dan ook veel over getwijfeld. De gemakkelijke keuze is blijven doorgaan met wat ik al twintig jaar doe.

Maar ik stop, met pijn in het hart. Ik sluit hier niet zomaar een hoofdstuk van mijn leven af, maar ik stop met een hele reeks. 

Ik ga afkickverschijnselen vertonen. Op net geen drie jaar tijd schreef ik meer dan 4.900 berichten voor Be Out. Ik ben een veelschrijver. Minderen kan ik niet. Welke berichten laat je weg? Als er nieuws te rapen valt in de loop van de dag, ga ik er dan niets mee doen omdat er al een vers bericht staat voor de blog? Nee toch? Ik wacht niet tot nieuws oud wordt, schreef ik al. 

Veel geleerd

Vergis je niet. Ik heb heel veel plezier beleefd aan LGBT-journalistiek. Tot op het einde. Ik adem het. Het zit in mijn bloed. Ik heb veel geleerd, ik heb veel gelachen. Ik heb tig mensen leren kennen. Ik heb genoten van de rush die nieuws kan geven. Ik haal voldoening uit het doorgeven van informatie. Zaken bevattelijk maken, een context geven, linken naar eerdere gebeurtenissen en nieuws. Letterlijk en figuurlijk vertalen naar een Belgische context. Ik heb ontelbare interessante mensen geïnterviewd die hun verhaal of hun expertise graag delen. 

Ik heb er ook vrienden aan overgehouden. 

Ik heb de roze wereld zien veranderen. Anno 2000 organiseerde een veelheid aan holebiverenigingen activiteiten en fuiven. Dat waren safe spaces avant la lettre. Ze boden een alternatief voor de boze heterowereld en de ‘commerciële vijand’. Want vooral jongerenverenigingen bezagen homohoreca met een slecht oog. Te seksueel allemaal. 

In de voorbije twintig jaar zijn veel grenzen verlegd, extern en intern. Homohuwelijk en adoptie. De strijd tegen hiv. Het recht om te feesten, het recht om zichzelf te zijn. De roep naar sponsoring. Prides worden nu te corporate bevonden, maar niet zo lang geleden waren we collectief kwaad omdat bedrijven en politiek allergisch waren voor LGBT-initiatieven. Het kan verkeren.

Het gebrek aan historisch besef duidt zich ook dat verwijten over homofobie en transfobie retroactief werken. Mensen worden verweten x jaar geleden iets fouts te hebben gezegd of gedaan. Ze worden verweten niet hun tijd voor te zijn. Hoe kan dat nou? Verandering aanvaarden is aanvaarden dat het vroeger anders was en later anders zal zijn. Dat maakt mensen van toen niet per definitie monsters. 

Op korte tijd is een hele weg afgelegd. Dat wordt wel eens vergeten. Actueel is nu inclusief taalgebruik, dat vaak exclusief aanvoelt. Want terwijl woorden en termen worden veranderd om meer mensen te omvatten, sluiten ze ook steeds meer mensen uit. Er wordt een incrowd gecreëerd. Niet geholpen door een verengelsing en een amerikanisering van het discours. 

Het niet bedenken van degelijke Nederlandstalige alternatieven voor termen als legal gender recognition (administratieve wijziging van geslachtsregistratie) of deadnaming (het gebruiken van de vorige voornaam, van voor de coming-out) sluit mensen uit. 

We leven in een Tijdperk van Ongeduld, een tijdperk waarin we het beu zijn ons te verantwoorden, waarin we verwachten dat mensen mee zijn en dat ze zichzelf bijscholen wat betreft actuele vraagstukken. Educate yourself bekt beter als ‘onderwijs jezelf’. 

Dat heeft als nadeel dat mensen afhaken en zich afsluiten van deze verandering. Ze trekken zich terug in hun eigen cocon. Ze kunnen toch nooit voldoen aan de (te) hoge verwachtingen, dus waarom moeite doen? 

In de nabije toekomst moeten LGBTI- en andere mensenrechtenactivisten – groot en klein, formeel en informeel – erover waken dat iedereen aan boord geraakt en welkom is. Ook wie a priori sceptisch en zelfs vijandig is. Dat vraagt energie, geduld en bereidheid tot luisteren en zelfs een compromis. 

Anders

Corona of geen corona; de kans verkleint dat ik me nog naar veel LGBT-initiatieven zal begeven. Waarom zou ik? Net als vele anderen val ik tussen de plooien. Te queer om omarmd te zijn door de heterowereld, niet queer genoeg om echt welkom te zijn in regenboogscenes. 

Ik ben geen natuurlijke caféganger, ik ben geen fulltime kinkster, ik ben geen queen of the dancefloor en ik ben ook geen pride-is-protester in tweedehandskledij. Te bourgeois en niet queer genoeg, maar te queer om echt te aarden tussen de verkavelingshomo’s die graag neerkijken op queer initiatieven en wier motto ‘is dat nu nodig?’ is. En zeker te queer om echt te aarden in heterogrond. 

De natuur van mijn job, de werkuren, maakt het moeilijk om bijvoorbeeld te gaan sporten bij Active Company, om activiteiten van de Antwerp Queer Arts Festival te volgen. Afspreken met vrienden is moeilijk en afspreken om naar een geplande activiteit te gaan nog moeilijker. Alleen naar toneel gaan is niet zo tof. Tenzij ik het ‘in functie’ doe. Maar die functie valt nu weg. 

Misschien moet ik iets anders doen in die regenboogomgeving. Maar ik weet niet wat. Ik sluit niet uit dat occasioneel iets LGBT schrijf. Maar dagelijks? Neen, dat niet meer. 

Werk maken van buitenkomen

Het zal even duren vooraleer ik iets nieuws vind om de vrijgekomen tijd in te vullen. Een nieuw doel vinden, iets nieuws om handen te hebben. Eens de 30 passeert en je niet meer echt van job verandert of verhuist, is het allesbehalve evident om nieuwe mensen te leren kennen of echt nieuwe dingen te doen.  

Gelukkig is er nog Trip By Trip, de reisblog van mijn (reis)maatje Danny en ik. 

Dankwoord

Ik ga me eraan wagen mensen te bedanken. Mensen die me vaak te woord stonden, die me bijstonden of die een belangrijke rol speelden in mijn LGBT-journalistieke carrière.

Dank je Bart Abeel, Yves Aerts, Ferenc Ballegeer, Fran Bambust, Thanh Beels, Fourat Ben Chikha, Bram Bierkens, Mateo Blanco Y Van Zeir, Rémy Bonny, Jeroen Borghs, Sven Boutsen, Denis Bouwen, Yvan Brys, Ruben Causyn, Dirk Clotman, Mark Coel, Dimitri Cools, Boris Cruyssaert, Stephanie D’Hoose, Elio De Bolle, Piet De Bruyn, Kristof De Busser, Dennis De Roover, Peter De Vos, Leen De Wispelaere, Kenneth Dée, Carla Dejonghe, Stijn Depoorter, Marc Dirix, Kurt Drossaert, Wilfried Eetezonne, Werner Gabriëls, Jens Geerts, Frank Gout, Merijn Henfling, Marleen Hufkens, Serge Kelders, Els Keytsman, Reinhard Laroy, Chloé Lenaerts, Antoine Mariage, Kenneth Mills, Wim Morbée, Joz Motmans, Leonie Nelissen, Johanna M. Pas, Georges Peeters, Sven Pichal, Marcia Poelman, Mark Querton, Patrick Reyntiens, Thierry Hanan Scheers, Davide Secci, Mark Sergeant, Dave Sinardet, Danny Stes, Tom Vaes, Peter Van Camp, Sam Van de Putte, Orry Van de Wauwer, Pieter Van Keymeulen, Jeroen Van Lievenoogen, Thijs van Lobbregt, Jens Van Lierde, Michael Van Roosbroeck, Michiel Vanackere, Florian Vanlee, Tim Spruytte, Mark Verbeeck, Inge Wallaert, Joke Weckesser, Kevin Wuyts, Pieter-Jan Wynant, …

… een ook mensen van Het Roze Huis vroeger en nu, van Sensoa vroeger en nu, van çavaria en van ZiZo vroeger en nu en vele, vele anderen. 

Wat mijn toekomst brengt, weet ik niet. On verra. Geen bloemen, kransen of medelijden nodig.

Ik gooi weliswaar de handdoek van de regenboogactualiteit in de ring, maar welke gemotiveerde journalist raapt die op? 

Ik vind ondertussen mijn plooi wel. 

Timothy Junes

Extra dank aan Dennis om mijn klankbord te zijn in journalistieke tijden, om met deze tekst te helpen en voor de foto’s. Deze werden gemaakt door Kevin Wuyts en Tom Vaes.

Een gedachte over “Be Out stopt

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: